Bilitis’in Şarkıları Oyun Atölyesi`nde

Öykü, yazarın hayal ettiği, M.Ö. VI. yüzyılda yaşamış bir kadın şairin sıra dışı aşk serüvenleridir. Louys, arkeolojinin yeni bir ilim olduğu XX. yüzyılın başında bu lirik romanı yazmış ve Bilitis`in yaşamış olduğuna herkesi inandırmıştır. Dostlarına o şiirleri bir antikacıda bulduğunu söylemiş, daha sonra kendisinin yazdığını itiraf etmiştir.

Yazarın dostları arasında olan Claude Debussy,  Bilitis’in Şarkıları için beste yapmıştır.

Oyunun başında on altı yaşında olan Bilitis, bir çoban ile ilk aşkını yaşar ve hayal kırıklığına uğrayınca doğduğu yerleri terk edip Lesbos (Midilli) adasına yerleşir. Burada kadın şair Sapho ile tanışır ve ondan hayatı ve şiir yazmayı öğrenir. Daha sonraları Mnasidika adlı yaşıtı bir kızla büyük bir aşk yaşar ancak Bilitis`in aşırı kıskançlığı yüzünden bu aşk biter, Mnasidika ondan kaçar. Bilitis, başka kadınlarla acısını dindiremez ve adayı terk ederek Kıbrıs’a yerleşir.

Önce erkekle ardından bir kadınla yaşadığı aşk hikâyesinden sonra Kıbrıs’ta kendini Afrodit’in tapınağına adar ve fahişe olur. Tapınak fahişeleri bugün anladığımız anlamda fahişeler değildir. Bilitis burada yaşlanıncaya kadar adaya uğrayan gemicilere aşk dağıtır.
Ölümünde, hayatı boyunca yazdığı şiirleri mezarının duvarlarına kazıtır.

“Bilitis’in Şarkıları” ilk kez 7 şubat 1901 de sahnelenmiş ve herkesi sarsan büyük başarıya ulaşmıştır.

"Uzanmışız. Gözlerimiz kapalı. Yatağımız sessizlik içinde. Ah, tarifsiz yaz geceleri ! Uyudugumu sanıp sıcak
 elini koluma koyuyor.
Mırıldanıyor “Bilitis uyuyormusun ?” Yüregim çarpıyor ama cevap vermiyorum. Düs gören bir kadın gibi
düzenli nefes alıp veriyorum. O zaman konusmaya  baslıyor.
“Mademki beni duymuyorsun” diyor, ah, nasıl da seviyorum seni !" Adımı tekrarlayıp duruyor:
“Bilitis… Bilitis…
” Titrek parmaklarının ucuyla dokunuyor bana.
“Bu ağız benim, yalnız benim ! Dünyada bir eşi daha var mı acaba ? Ah, mutluyum, çok mutluyum !
Benim bu çıplak kollar, bu ense, bu saçlar…”