Haydarpaşa`yı Ziyaret

Haydarpaşa’yı Ziyaret

İnsan hergün gördüğünün kıymetini bilemiyor işte. Ne zaman biraz yoksunluk, bir nebze ayrılık giriyor araya, meğer diyorum ne kıymetliymiş.

Yanıyor mu?Nasıl oldu? İhmal mi? Komplo mu?İhale mi? derken, olan oldu, zarar görüldü. Korumadık. Koruyamadık demek istemiyorum zira herkes üstüne düşeni yapsa – yani herkes kendi kapısının önünü süpürse – belki gelmezdi başına bu işler Haydaypaşa’nın.

Yangının ertesi gün sabah vapurda giderken kafamı çevirip bir anda o manzarayı gördüğümde boğazım düğümlendi. Bakakaldım... karşımda oturan amca iç cebinden mendilini çıkarıp sildi yavaş yavaş nemli gözlerini. Ah dedim kim bilir o neler geçiriyor içinden...

er gün işimden evime dönüşümdeki en güzel durağım olur kendisi. Vapurumdan inerim, trenime koşarım. Haftalardır her akşam vapur Haydarpaşa’yı es geçtiğinde “of!” diyorum, eski günler gelsin artık yeniden!

Geçtiğimiz akşamların birinde, gidip görmeye karar verdim. Uzaktan baktım Gar Lokanta’sının ışıkları yanıyor. İskele tarafına şeritler çekilmiş girmek yasak, her yerde iskele kapalıdır yazıları, burnumun direği sızlaya sızlaya peronlara doğru yürümeye başladım. Gar lokantasının önünden geçerken içerde beni yıllardır tanıyan abilerime selam vermek için içeri girdim:

İlk sorduğum; “Gar bomboş, burası her zamanki doluluğunda, nasılsınız?” oldu. Dediler ki: “Biz burası yanarken hem ağlayıp hem içkimizi içiyorduk, duyan geldi, bütün eş dost toplandık. İçimiz, ciğerimiz yandı. Son ana kadar da burada olacağız işte...”

Onlar aslında “asıl” sahipleri, karşılık beklemeden sadece gönül bağıyla oradalar. Akşam iş dönüşü eve gitmeden 1-2 kadeh içip, sohbet edip, leziz mezelerinden atıştırıp günün stresini atmak, arkadaş meclisinde rahatlamak için.

En iyi meyhaneler her zaman tren garlarındaki meyhanelerdir der babam. Hiç gitmediyseniz o mütevaziliği, fonda devamlı çalan radyo alaturkayı, güler yüzü, müdavimlerini görmek için bir kez ziyaret edin. Devamı kendiliğinden geliyor zaten.

Arkasından trenime bindim, sakin ortalık. Vapur yanaşmayınca hareketlilikten eser yok.

Meğer can damarıymış vapur trenin, bilmezdim...

Duvarlardaki saatlerin hepsi ayrı bir zamanı gösteriyor, zaman durmuş, zaman şaşırmış. Daha da insanı üzüyor bu görüntüler. Hadi artık toparlansın, kendine gelsin dedirtiyor.

Yakın zamanda iskelenin yeniden kullanıma gireceği günü bekliyorum. Eski haline en uygun tadilatın yapılacağı ve garın yüzünün tekrar güleceği zamanları. Zira bu sakinlik ve dinginlik hiç yakışmıyor, şahsi düşüncem.

Hep ders alalım deriz, bak bir kere yaşadık, bir daha olmasın deriz. Ama ne olur olmasın bir daha...

Tarihe sahip çıkalım ki, gelecek de bize sahip çıksın...